In zijn meest ideale versie zouden de Oscars een grote, warme, oprechte viering van film moeten zijn. De ceremonie van dit jaar was natuurlijk niet perfect, maar in een echt indrukwekkende mate was deze Oscars-ceremonie precies wat deze prijzen zouden moeten zijn. Veel daarvan was te danken aan presentator Conan O’Brien, die erin slaagde te voorkomen dat het te zelfserieuze vormen aannam. Die algehele sfeer werd goed ondersteund door de bredere ceremonie, tot aan een in memoriam-segment dat een van de mooiste en meest doordachte in recente herinnering was. De prijs voor Beste Korte Film die een gedeelde winnaar had, slechts de zevende in de geschiedenis van de Oscars, voelde echt als een daad van kismet in dienst van het verspreiden van de liefde. En terwijl ‘One Battle After Another’ won voor Beste Film en Beste Regisseur, gingen de belangrijkste acteerprijzen ook naar Michael B. Jordan voor Sinners en Jessie Buckley voor Hamnet, wat betekende dat de hele avond aanvoelde als erkenning in plaats van een kroning. Plus: Matt Berry was de omroeper. Wat kan iemand nog meer wensen! Bekijk al onze hoogte- en dieptepunten van de avond: