Grote mannen uit de geschiedenis hadden weinig tot geen introspectie. De persoonlijkheid die rijken opbouwt is niet dezelfde persoonlijkheid die stilletjes zichzelf in twijfel trekt. @pmarca en ik bespreken wat we allebei opmerken maar waar niemand over praat: David: Heb je geen niveaus van introspectie? Marc: Ja, nul. Zo min mogelijk. David: Waarom? Marc: Vooruitgaan. Ga! Ik heb ontdekt dat mensen die in het verleden blijven hangen, vast komen te zitten in het verleden. Het is een echt probleem en het is een probleem op het werk en het is een probleem thuis. David: Dus ik heb 400 biografieën gelezen van de grootste ondernemers in de geschiedenis en iemand vroeg me wat het meest verrassende was dat ik hiervan had geleerd [en ik antwoordde] ze hebben weinig of geen introspectie. Sam Walton werd niet wakker met gedachten over zijn innerlijke zelf. Hij werd gewoon wakker en dacht: Ik hou van het bouwen van Walmart. Ik ga doorgaan met het bouwen van Walmart. Ik ga meer Walmarts maken. En hij bleef het keer op keer doen. Marc: Als je 400 jaar teruggaat, zou het niemand zijn opgevallen om introspectief te zijn. Alle moderne opvattingen over introspectie en therapie, en al die dingen die daaruit voortkomen, zijn een soort fabricage van de jaren 1910, 1920. Grote mannen uit de geschiedenis zaten niet stil om dit soort dingen te doen. Het individu rent en doet al deze dingen en bouwt dingen en bouwt rijken en bouwt bedrijven en bouwt technologie. En toen verscheen er een soort schuldgevoel vanuit Europa. Veel ervan uit Wenen in de jaren 1910, 1920, Freud en al die hele beweging. En dat keerde alles naar binnen en zei in wezen, oké, nu moeten we het individu in twijfel trekken. We moeten het individu bekritiseren. Het individu moet zichzelf bekritiseren. Het individu moet zich schuldig voelen, moet terugkijken, moet in het verleden blijven hangen. Het heeft nooit bij me resonated.