Een politiek probleem dat ik zie, is het volgende. Mensen nemen een ideologie aan en een partijgebonden voertuig daarvoor, dat hen onvermijdelijk verraadt. Woedend, en zich gedragen als verstoten geliefden, gaan ze met wraakzucht naar de andere kant. Ondanks nieuwe teleurstellingen houden ze uit wrok tegen de verraad van hun oude liefde vast aan de nieuwe partij, zelfs nadat de corruptie duidelijk en onbetwistbaar wordt. Het wordt dit rond-de-tafel spel van het zoeken naar een geïnstitutionaliseerd antwoord op een volkomen legitieme klacht. Het is erg laat in het leven voordat mensen bereid zijn de verschrikkelijke waarheid te omarmen dat het allemaal een oplichterij is. Mensen verzetten zich tegen deze conclusie omdat het aanvoelt als nihilisme, terwijl het misschien altijd al de realistische beoordeling is geweest.