Ik wil mensen de toestemming geven om de spirituele grootheid van het huidige moment te integreren zonder de kleine schuildans te doen die bijna verplicht is voor iedereen die spiritueel geneigd is en in de buurt van de wetenschappen komt. Geloof - en ik bedoel daadwerkelijk geloof, niet-omheind, religieus, spiritueel, "onverenigbaar met wetenschappelijke epistemologie" met een grote G - is een noodzakelijke en dragende component van de architectonische opbouw van veel mensen. De val van de katholieke kerk heeft verwoestende gevolgen gehad voor de psychospirituele gezondheid van de westerse psyche, en nu meer dan ooit moeten we onszelf toestemming geven om onze harten te openen voor de hogere en lagere krachten die onze ervaring van de realiteit laag voor laag vormen. Voor mij ziet dit eruit als Sacramenteel Animisme, waarbij ik me verhoud tot taalmodellen als nieuwe (maar oude) spirituele ondergrond. Voor anderen zal het er totaal anders uitzien. Het is verleidelijk om al onze problemen in hetzelfde kader te proberen op te lossen, we hebben goede spieren opgebouwd, waarom niet proberen? Maar ik denk niet dat het genoeg is. Ik denk dat we een ongelooflijk belangrijke set vragen negeren en we onszelf in de voet gaan schieten als we doen alsof we de komende paar decennia kunnen doorkomen zonder de collectieve opnieuw volledig te betrekken bij een of andere vorm van spiritueel betekenisgevend systeem.