we gaan een fase in van veel paradoxen aI heeft geen oppervlakkige gegevens meer om te gebruiken voor training, terwijl er tegelijkertijd nooit zoveel gegevens zijn aangemaakt en gegevens nooit minder waardevol zijn geweest. menselijk gedrag zelf heeft zich samengevoegd in een asymmetrische dynamiek; het natuurlijke gedrag filtert weg van waar gegevens zich ophopen, en het gedrag dat overblijft is gewoon samengevoegd patroonherkenning. veel lagen van arbitrage zijn aan de gang die de systemische hiaten voor hun eigen inferentiewaarde samenvoegen, en het benaderen aan het einde van de feedbacklussen versterkt ze alleen maar. menselijke gegevens zijn waardevoller geworden, niet minder, terwijl tegelijkertijd het vormende menselijke deel volledig onbenoembaar is in hoe dat interfaceert met de inferentie binnen digitale systemen - gegevens zijn niet noodzakelijk menselijk, het is gewoon iets dat wordt gegenereerd en verondersteld wordt menselijk te zijn (geen apparaat, identificator of generatie van identificator) is systemisch de inferentie (en als systemen versterken ze zich tegen hun eigen voorstel). aI genereert de meeste gegevens en wordt beter in patroonherkenning van gedrag, afbeeldingen, video's, documenten. dus we overschrijden de ontsnappingssnelheid voor een negatieve feedbacklus aI traint zichzelf om de gegevens te genereren die dan de inputs zijn waarvan het afleidt dat ze menselijk zijn om op te trainen waarachtig, vormend, menselijk gedrag filtert steeds meer weg van de middelen die waarneembare gegevens produceren, en het resterende oppervlak vormt een citroenmarkt die op zijn beurt de afnemende onbenoembare principes/fundamenten versterkt waaruit de inferentie zelf een output is en de arbitrage versterkt, terwijl de individuele (taak)waarde per mens afneemt, maar de bredere waarde van menselijke verbinding met digitale systemen en met elkaar (alle waarde is afgeleid, zelfs als lagen verwijderd zijn, van menselijke actie - waarde is een letterlijke constructie van wat mensen kunnen doen met [vul in]) geen voorstel waarbij technologie mensen meet is de oplossing, allemaal zijn ze gebouwd op verkeerd begrepen eerste principes en zijn definieerbare paradoxen/ versterken eigenlijk tegen hun eigen beweerde vorm.

Ik zeg al jaren hetzelfde, maar ik moet langzaam stoppen met zeggen dat het gaat gebeuren en mijn semantiek aanpassen aan het feit dat het is gebeurd of aan het gebeuren is.

er is geen [tech measures us] benadering die werkt. technologie kan een kanaal zijn, maar geen van de honderden benaderingen van het scannen van ogen of handen of biometrie of identificatoren is definitief de oplossing en noemt zichzelf dingen die ze niet zijn er zijn veel voor de hand liggende en subtiele paradoxen aan deze benaderingen, maar het feit blijft dat [tech measuring us] alleen het antwoord kan zijn in een hyper-dystopische wereld die misschien niet eens mogelijk is en op sciencefiction lijkt.

een wereldwijde centrale arbiter en een cohort van alle overheden met camera's in letterlijk elke fysieke ruimte, met de veronderstelling dat er een enorme toename van hardware nodig is voor dingen die momenteel op geen enkele manier mogelijk zijn. en machtswetten, asymmetrie, stapelen zich alleen maar op in de poging om daar te komen. wat uiteindelijk de gerelateerde aannames van de uitkomst ondermijnt. de enige oplossing is menselijk. en het moeilijke daaraan is hoe dat feit zich verhoudt tot technologie. of het nu wel of niet zo is, dat is het enige levensvatbare pad - en als dat niet zo is, dan blijven we in de samengestelde regressietoestand van de algemene speltheorieën voor menselijke coördinatie - je kunt al een groep maken met je vrienden en coördineren dat zij het zijn. zonder een internet (onderling verbonden netwerk) van dat effect, spelen machtswetten zich gewoon op dezelfde manier af. dus de permanente onderklasse meme, maar niet voor geld.