Een ding waar ik de laatste tijd niet mee kan stoppen met denken is reflexiviteit. In het bijzonder de reflexiviteit die blijkbaar is ingebakken in de markpsychologie met betrekking tot Trump's vermogen om "de markt te controleren." De reflexiviteit komt voort uit: 1. Trump's (over) vertrouwen in "de markten praten" om ze te krijgen waar hij ze wil. [Ik zeg over-zelfvertrouwen omdat het werkte tijdens Tarieven, waar hij unilaterale controle heeft] 2. Het (over) vertrouwen van de markt in Trump's vermogen om dit te blijven doen. Als voorbeeld van hoe diepgeworteld dit is, deelt @KobeissiLetter routinematig zijn "Trump Onderhandelingshandboek" met zijn 1,5 miljoen volgers alsof het op dit punt een "wetenschappelijke methode" is. Maar wat gebeurt er als reflexiviteit in de andere richting werkt? Wat gebeurt er als markten zich realiseren dat unilaterale tariefaanpassingen niet hetzelfde zijn als het beheren van de wereldwijde olievoorziening tijdens wat steeds meer op WWIII lijkt? Reflexiviteit werkt in beide richtingen.