Vandaag, woensdag, heb ik de President @jairbolsonaro bezocht, politieke gevangene en gemarteld. Zijn hikcrisis blijft constant, iets wat me al bij het zien agonie bezorgt. Stel je voor dat een man moet slapen terwijl hij hikt en dat dit als iets normaals wordt behandeld, terwijl men uiteraard weet wat ze willen met de dagelijkse verslechtering van zijn gezondheid. Ongelooflijk genoeg brengt het praten over belangrijke en alledaagse onderwerpen hem snel terug naar het morele front. Deze man bestaat niet. We hebben gesproken over zijn lijst van senatoren, die in de komende dagen moet worden vastgesteld; over de geldigheid van de uitspraak van zijn “veroordeling” en die van duizenden anderen, aangezien ze in de Master-zaak proberen de voortgang van het onderzoek te belemmeren door ironisch genoeg te beweren dat dezelfde juridische methodologie die hem “veroordeelde” wordt gebruikt. We spraken ook over de relatie van Lula met het PCC en het CV, en over het feit dat Argentinië politiek asiel heeft verleend aan de eerste veroordeelde van de schijnvertoning van de coup in Brazilië. Ze proberen hem koste wat het kost te doden, maar de vesting blijft staan, en zijn geest is levendiger dan ooit. Moge God altijd bij je zijn, Vader. Hierbuiten blijven we voortzetten wat jij mogelijk hebt gemaakt: dat we allemaal een beter Brazilië voor onze kinderen kunnen zien. We blijven sterk, met onze ware President en Leider. Een knuffel voor iedereen!