Radiant heeft twee contractarchitecturen. De technische uitleg is behandeld. Wat niet is behandeld: wat die splitsing eigenlijk betekent voor hoe kapitaal zich gedraagt binnen het protocol.

Niet al het kapitaal heeft dezelfde risicotolerantie. Sommige allocators willen diepe liquiditeit, gevestigde activa, voorspelbaar gedrag. Anderen willen toegang tot nieuwere markten, hogere rendementspotentieel, beperkte blootstelling. Een enkele architectuur dwingt beiden in dezelfde risicov omgeving. Dat is een compromis voor iedereen.

Wanneer kern- en geïsoleerde markten op verschillende infrastructuren draaien, kan kapitaal zijn werkelijke thuis vinden. Conservatieve allocators blijven in de kern: blue chips, gedeelde liquiditeit, beproefde parameters. Risicotolerant kapitaal gaat naar RIZv2: geïsoleerde blootstelling, begrensd neerwaarts risico, snellere beschikbaarheid op de markt. Geen van beide zijden subsidieert het risico van de ander.

Een probleem in een RIZv2-markt blijft in die markt. Het raakt de kern niet. Het heeft geen invloed op depositohouders die die markt nooit hebben aangeraakt. De isolatie is niet alleen architectonisch; het is een betekenisvolle grens voor hoe risico zich verspreidt.

Gegroepeerde infrastructuur betekent ook meer markten, sneller. Wanneer geïsoleerde markten volledig zijn afgesloten, vereist het noteren van een nieuw activum niet dezelfde zorgvuldigheid als het toevoegen aan een gedeeld pool. Het risico is al van tevoren begrensd. Dat verandert wat mogelijk is qua marktbeschikbaarheid, zonder het risicoprofiel van de kern te veranderen.

Twee architecturen. Twee kapitaalprofielen. Geen van beide wordt door de ander gecompromitteerd. Dat is geen complexiteit omwille van de complexiteit; het is hoe infrastructuur eruitziet wanneer het is gebouwd rond hoe kapitaal daadwerkelijk gedraagt.