Wanneer je begint met het verzamelen van XCOPY, val je in een konijnenhol. Werken waarvan je dacht dat je ze begreep, beginnen nieuwe lagen te tonen, details komen naar voren, complexiteit bouwt zich op, en je realiseert je dat je slechts het oppervlak aan het krabben was. Dan vinden de vroege Async-werken je, en het beeld verschuift volledig. Programmeervriendelijke doeken waar het kunstwerk zelf een levend systeem wordt, meerdere lagen, meerdere toestanden, die in de loop van de tijd evolueren, gevormd door de verzamelaars die ze bezitten. Het was een radicale herinterpretatie van wat kunstbezit zou kunnen betekenen. Deelnemer 1 - Het doemfeest ✋🏻