Ik heb een Stanford-student 20 minuten zien studeren en beter presteren dan klasgenoten die 4 uur studeerden. Ze liet me haar prompts screenshotten. Dit is wat ze anders deed: Iedereen in de bibliotheek vroeg AI om concepten uit te leggen. Zij vroeg het om haar aan te vallen. Haar eerste prompt voor elk nieuw onderwerp: "Leg dit niet aan me uit. Vraag me wat ik denk dat het betekent, en vind dan elke leemte in mijn antwoord." Klinkt klein. Het verschil in output is krankzinnig. De AI stopt met een tutor te zijn. Het wordt een tegenstander. Wat me echt opviel was haar vervolgvolgorde. Na het beantwoorden van elke vraag typte ze onmiddellijk: "Welke aanname maak ik die ik nog niet in twijfel heb getrokken?" Dan: "Als je een professor was die me hierin zou willen laten falen, wat zou je dan vragen?" Ze bouwt geen vertrouwen op. Ze test haar begrip onder druk voordat het examen dat voor haar doet. Ik testte dit op een onderwerp waarvan ik dacht dat ik het goed kende. De AI vond drie aannames die ik nooit had onderzocht. Een daarvan was fout. Passief leren voelt productief. Dit voelt als ondervraging. Dat is het punt.