een van de meest fascinerende dynamieken is dat het internet een permanente top-of-funnel val heeft gecreëerd. iemand in het echt ontmoeten betekende dat je de volledige textuur van een persoon absorbeerde, wat hun energie, hun inconsistenties, zelfs pauzes, en de saaie delen was. het was extreem hoge bandbreedte en natuurlijk progressief. je beweegt bijna automatisch stroomafwaarts. maar wanneer je online bent, draait dat proces radicaal om. je krijgt een geoptimaliseerd, esthetisch eerst signaal dat hoge variatie heeft en vaak lage kwaliteit. het profiel is vaak de best presterende uitingen van de persoon, en het is esthetisch gedreven, vooral op insta en grote sociale netwerken, enz. en omdat de top-of-funnel oneindig en wrijvingsloos is, komt niemand er voorbij. en waarom zou je? er is altijd weer een nieuwe eerste indruk die wacht. misschien hebben we een cultuur opgebouwd die buitengewoon goed is in het ontmoeten van mensen en bijna volledig incapabel is om ze echt te kennen. in zekere zin hebben we introductie geïndustrialiseerd en diepte structureel ontoegankelijk gemaakt. het is niet omdat mensen het niet willen, maar het is waarschijnlijker dat geen van de structurele architectuur die we hebben gebouwd de geduld beloont dat het vereist. een beetje zoals het tegenkomen van een permanente liquiditeitsval.