Je kunt niemand anders vertrouwen om je ontbijtkom voor je te maken. Ze kennen je niet. Ze kennen je leven niet of waar je bent geweest, of waar je naartoe wilt. De verhouding tussen cereal en melk is de meest intieme, persoonlijke, niet-onderhandelbare grens in het menselijk bestaan. Je zou zes decennia getrouwd kunnen zijn, elkaars zinnen afmaken, je hele leven een tandenborstel delen, en toch ben je niet gekwalificeerd. Je zou mijn moeder kunnen zijn die me in je baarmoeder in 3D heeft geprint en ik zou nog steeds naar de kom die je me geeft kijken als “mevrouw, dit is een oorlogsmisdaad.” Ik wed dat zelfs identieke tweelingen hun medetweeling geen bevredigende kom ontbijt kunnen maken. Dit is puur iets dat je zelf moet doen, alleen. Voor altijd.