Het is een 40-jarige reeks van mislukte voorspellingen. Als de Klimaatcrisis een commercieel product was, zou het decennia geleden zijn teruggeroepen voor valse reclame. Deze opkomende economische ramp is afhankelijk van een Code Rood-noodsituatie die simpelweg niet is aangekomen. Zeker, de belangrijkste maatstaf voor elke wetenschap is de nauwkeurigheid van zijn deadlines. De gebroken beloften: 1989 (VN): Voorspelde dat de Malediven in 2000 onder water zouden staan. Vandaag de dag is het landoppervlak van de Malediven daadwerkelijk uitgebreid door natuurlijke afzetting en herwinning. 2009 (Al Gore): Voorspelde ijsvrije zomers in de Arctis tegen 2014. In 2026 blijft het ijs veerkrachtig. 2019 (António Guterres): Beweerde dat Tuvalu aan het zinken was aan de frontlinie van een noodsituatie. Wetenschappelijke studies tonen aan dat het landoppervlak van Tuvalu met bijna 3% is toegenomen. De doelpalen verschuiven altijd omdat de Klimaatcavalcade verankerd is in beleid en financiën, niet in de atmosferische realiteit. Wanneer een deadline van 2014 faalt, wordt deze opnieuw ingesteld op 2030. Wanneer 2030 faalt, verschuift het naar 2050. Het is een gemakkelijke kansspel als je met het geld van anderen speelt. De echte crisis is niet het klimaat; het is institutionele overreach en een enorme schending van het publieke vertrouwen.