Lisa Huang begon in 2019 met het bouwen van de AI-assistent voor de Meta Ray-Ban slimme brillen. Ze moest het team overtuigen dat de AI-assistent de belangrijkste functie van de brillen zou worden. Niet iedereen was het daarmee eens. Dat zero-to-one proces bracht beperkingen aan het licht waar pure software PM's nooit mee te maken hebben. Gewicht. Batterijduur. Privacy. Bezorgdheid van omstanders over een camera op iemands gezicht. En het feit dat Luxottica, een modebedrijf, niet opereert als een engineeringteam uit Silicon Valley. De hoeveelheid engineeringcomplexiteit die in iets is verpakt dat er nog steeds uit moet zien als een paar zonnebrillen is verbazingwekkend. De grootste technische vraag: cloud of verwerking op het apparaat? Cloud is vandaag de standaard. Maar Lisa deed een voorspelling in deze aflevering die ik denk dat het waard is om aandacht aan te besteden. Ze gelooft dat de overgrote meerderheid van AI voor AR uiteindelijk op het apparaat zelf zal draaien. Haar redenatie: zodra je de hele dag een apparaat op je gezicht draagt, dat vastlegt wat je ziet en hoort, willen mensen dat die gegevens lokaal blijven. Naarmate modellen kleiner en efficiënter worden, blijven de technische barrières dalen. Dit sluit aan bij een breder patroon dat zich afspeelt in AI-hardware. Apple investeert zwaar in modellen op het apparaat. De nieuwe golf van AI-telefoons duwt meer verwerking naar de rand. Privacy wordt een productkenmerk, niet alleen een compliance-vinkje. De les die Lisa trok voor elke PM die AI-functies bouwt, in welke context dan ook: begrijp de technologie diepgaand, maar word er niet verliefd op. De beste producten bevinden zich op het snijpunt van wat de gebruiker daadwerkelijk nodig heeft en wat de technologie vandaag betrouwbaar kan doen. Bouw snel. Kijk wat gebruikers doen. Werk je aannames bij. Herhaal.