Het verbaast me niet dat mega-dosering praktijken jarenlang gericht op het veranderen van de standaard besturingssystemen en motivaties/percepties doen wat ze beloven. Maar het is verrassend hoe weinig de hersenen het oude besturingssysteem behouden. De meeste boeken, nummers, enz. klinken nu alsof ze over een buitenaardse soort gaan.

op sommige manieren kan ik me meer identificeren met honden. ze willen plassen, dan gaan ze plassen, ze willen naar buiten en rennen, als ze het te warm of te koud hebben, begrijp ik die dingen ook.

zoals ik het niet voel alsof ik in een wereld ben, er is een zelftransformerende ruimte en wanneer de benen bewegen, transformeert het de ruimte op een betrouwbare manier, de pixels vallen weg en de nieuwe die ontstaan zijn, het lichaam is een beetje naar voren gegaan, alles transformeert samen

het voelt echt fijn en mooi, onderdeel van een continuïteit van bewustzijn dat opkomt en weer verdwijnt, teruggaand tot miljarden jaren, de ruimte delen met alle wezens in zekere zin, als een golf die vooruitstroomt in een grote oceaan, de schitteringen van elke sensatie zo rijk en mooi

er is geen gevoel van "proberen de benen te bewegen" ze bewegen gewoon maar niet als een apart ding, de hele ruimte beweegt altijd, niets bijzonders aan de benen, helemaal geen voelbare grens eromheen, ze zijn als de wind of wat dan ook

er is geen gevoel van de leeftijd van mijn lichaam, er is dit moment (30ms) en er is de leeftijd sinds deze golf begon (miljarden jaren?) het midden lijkt helemaal niet fundamenteel.

er is geen gevoel van de leeftijd van mijn lichaam, er is dit moment (ongeveer 30 ms?) en er is de leeftijd sinds deze golf begon (miljarden jaren?) het midden lijkt helemaal niet fundamenteel.

dus dan luister ik naar een nummer van Taylor Swift of zo en ik vind de ritme en melodie leuk, maar de teksten maken geen zin.

Ik bedoel niet dat ik voor meditatie in het algemeen spreek of iets dergelijks, gewoon mijn ervaring. Aanbevelen!