De Islamitische Revolutie was een Marxistische Revolutie die Hilarisch Eindigde. In de jaren '70 omarmden grote delen van de Iraanse cultuur het Marxisme. Zoals bij alle Marxistische bewegingen en de meeste religies, werd deze oppervlakkig geleid door mannen, maar putte zijn energie uit vrouwen. Als je met linkse mensen omgaat, begrijp je deze man-vrouw dynamiek, waarbij mannen vooraan staan, angstig over hun schouders kijken om te zorgen dat de vrouwen goedkeuren. Iraanse vrouwen waren recentelijk empowered door juridische hervormingen, waaronder het stemrecht in 1963, en daarna uitgebreide juridische rechten in 1975. Ze wilden hun nieuwe macht gebruiken. In de Iraanse revolutie van 1979 zorgden de Marxisten voor de straatkracht. De wending was, dat het deze keer de Marxisten waren die nuttige idioten bleken te zijn. De term "Nuttige idioten" verwijst naar linkse dupe's, voornamelijk "intellectuelen," die een Marxistische revolutie steunen. Na de revolutie zijn ze ontzet te ontdekken dat zij de eersten zijn die tegen de muur staan. Na een Marxistische revolutie erkennen de nieuwe leiders intellectuelen als probleemgevallen die klagen over wie ook maar aan de macht is. Dergelijke malcontenten zijn nuttig om een revolutie te ontketenen, maar daarna zijn ze een last, dus worden ze gedood. Hier is het grappige deel: Normaal gesproken, na een Marxistische revolutie, zuiveren de Marxisten de nuttige idioten. Maar na de Iraanse revolutie waren het de Marxisten die door de Islamisten werden gezuiverd. Veel Iraanse Marxisten ondergingen vreselijke lotgevallen, waaronder veel vrouwen, wat niet grappig is maar ook hilarisch.