In een van zijn toespraken richtte de Leider van de Revolutie zich tot de families van de martelaren: "Laat me jullie vertellen en het luid zeggen, telkens als ik denk aan deze oorlog en dit martelaarschap en deze velden van eer en bloed die ten einde komen en wij blijven, en dan misschien per ongeluk sterven — wat velen doen — of sterven aan koorts, God is mijn getuige, zo'n gedachte legt zoveel druk op mijn hart... Een arena van eeuwige en goddelijke eer, een race naar het paradijs, als dit van een persoon wordt afgenomen en ze gewoon zo sterven; het is heel moeilijk. Ik wens, en dit is een gebed dat uit onze harten komt, ik wens dat onze dood zou zijn zoals de dood van jullie kinderen (de martelaren). En ik denk niet dat er iemand is die deze soort dood echt begrijpt en er niet naar verlangt."