ik ben de betekenis kwijt. niets voelt meer moeilijk aan. eerder was er zoveel vreugde in het met de hand schrijven van code - problemen vinden, urenlang wakker blijven om dat ene domme bugje diep in de code op te lossen. coderen gaf me veel vreugde, maar met agentic coding maakt het met de hand schrijven van code niet langer zin - niet omdat ik het zo wil, maar vanwege de druk van iedereen om je heen. waarom urenlang worstelen als je alles kunt afmaken met 100 toks/sec? het heeft een deuk achtergelaten in die vreugde die ik ooit droeg. ik wou dat ik terug kon naar het schrijven van pure code met mijn eigen handen - helemaal geen agentic coding - maar daar is geen tijd voor. functies moeten snel worden geleverd, en als je niet bijblijft, word je verpletterd door anderen die dat wel doen. sommigen zouden kunnen zeggen: "je moet de code nog steeds lezen en uitzoeken of het correct is." dat is waar, maar iets beoordelen is heel anders dan het daadwerkelijk schrijven. de neuronen vuren anders voor beide - en ze vuren veel meer wanneer je vingers die toetsen op het toetsenbord raken. misschien is het ambacht niet dood, maar het wordt langzaam gevraagd om in de hoek te wachten - en voor degenen onder ons die verliefd zijn geworden op het proces, niet alleen op de output, is die stilte luider dan welke compilerfout dan ook.