Ik kijk momenteel naar de presentatie van Anthropic. Het is fascinerend om de narratieve divergentie te zien. In het Westen klinken AI-CEO's alsof ze een aftelfeest hosten, weet je? Kenniswerkers? 18 maanden. Middenmanagement? Pers het samen. Vervangen, automatiseren, optimaliseren. Het wordt bijna gepresenteerd als een productiviteitsolympiade waarbij de gouden medaille gaat naar degene die mensen het snelst vervangt. Dat is vreemd. Ondertussen in China zie je enorme automatisering. Hele fabrieken worden door machines bestuurd. Robotica steeds meer zichtbaar in het dagelijks leven. AI diep ingebed. Maar de boodschap is heel anders. Het is meer "We upgraden de industrie. Mensen superviseren. Mensen hertrainen. Mensen blijven betrokken." De ene kant verkoopt verstoring als een functie. De andere verkoopt transitie als een strategie. En dat narratieve verschil doet er echt toe. Want wanneer je het woord economie hoort, denk je vooral aan efficiëntie, maar het gaat ook om sociale stabiliteit. Als miljoenen kenniswerkers blijven horen "Jij bent de volgende!", zonder grootschalige hertraining, regelgevende buffers of transitieplanning… Dat is de totale vraag die in gevaar komt. Dat is politiek risico. Dat is kapitaalvlucht. Dat is volatiliteit die zichzelf in de markten prijst. Onrust wordt hier een macro-economische variabele. Vanuit het Oosten is de zorg niet automatisering. Automatisering is onvermijdelijk. De zorg is snelheid zonder demping in het Westen. We zouden moeten vragen "Wie beheert de transitie intelligent?" Want productiviteitswinsten zonder sociale stabiliteit zijn simpelweg kwetsbaarheid die als vooruitgang wordt gepresenteerd. En zoals we allemaal weten, prijzen markten uiteindelijk kwetsbaarheid. Dat is het deel waar je aandacht aan moet besteden.