jongens, het schrijven van _eenvoudige_ software wordt een echte verloren kunst. We zijn allemaal zo verdomd verslaafd aan afhankelijkheid-bloated, hyper-composable Frankenstein-systemen waarbij elke kleine wijziging een transitive verificatie-nachtmerrie triggert. Oh, en we blijven doen alsof abstractie gratis is. Nou, raad eens, het is verdomd NIET. Elke laag introduceert meer staat, meer randgevallen, meer ongedefinieerd gedrag en meer opkomende interacties die niemand echt volledig modelleert. Vergeet niet: observeerbaarheid neemt af naarmate de indirectie toeneemt. Ik bedoel, formele redenering stort effectief in wanneer de effectieve systeemgrens het hele ecosysteem is. Oh, en dan viberen jullie nog meer afhankelijkheid-gevulde software en voeden het impliciet terug in dezelfde LLM, geweldig. Kunnen we deze waanzin even stoppen? Minder afhankelijkheden (of nog beter _geen_ afhankelijkheden). Kleinere vertrouwde rekenbasis. Deterministische builds. Reproduceerbaarheid. Code die je daadwerkelijk kunt lezen, redeneren en e2e kunt auditen. Eenvoud is geen nostalgie. Het is het enige dat tussen ons en een verdomde systemische ineenstorting staat.