Alle grappen terzijde, ik heb geen Valentijnsdagcadeau nodig. Het grootste cadeau dat ik ooit heb ontvangen zijn mijn kinderen. Toen ik Apple in 2020 verliet op 31-jarige leeftijd, had ik niet alles op een rijtje. Ik verliet het gewoon omdat ik wist wat voor mij het belangrijkst was. Ik wilde een aanwezige vader zijn. Ik wilde mijn wakkere uren besteden aan het kijken naar mijn kinderen terwijl ze opgroeien en bij hen zijn, in plaats van in een kantoorgebouw te zitten voor de droom van iemand anders terwijl mijn eigen leven voorbijging. Ik keek nooit op naar iemand die directeur was of lange tijd bij Apple werkte. Voor mij was het altijd zo… waarom zou je dat jezelf aandoen? Acht jaar lang hebben mijn partner en ik super zuinig geleefd. We sliepen op de vloer van een klein studiootje in SF. We spaarden elke dollar die we konden. We investeerden alles in Tesla. We hebben bijna alles op korte termijn opgeofferd zodat we op lange termijn onze tijd terug konden kopen. En voor mij is die tijd - er zijn voor mijn kinderen - meer waard dan wat dan ook wat geld kan kopen. Dus wanneer Valentijnsdag eraan komt of welke dag dan ook, heb ik geen cadeaus, diners of iets fancy nodig. Ik heb al de ultieme zegen ontvangen die een man kan hebben, namelijk gezonde, gelukkige kinderen die mijn leven vullen met doel en vreugde. Het is echt moeilijk uit te leggen aan iemand die zelf geen kinderen heeft. Het lachen, de knuffels, de manier waarop ze naar je kijken alsof jij hun hele wereld bent… dat gevoel is onbetaalbaar. Het geeft me houvast en motiveert me om beter te zijn, en het herinnert me eraan dat elke opoffering die ik heb gedaan zinvol is. En ik weet dat deze band met mijn kinderen niet eeuwig zal duren… want op een dag moet je ze laten gaan om hun vleugels uit te slaan… dus ik wil er het meeste van maken. Voor mij is dat meer dan genoeg. En eerlijk gezegd, het is alles. Vader zijn is het beste wat een man kan overkomen.