Buitenstaanders zien startups als tijdelijk sequentieel, met een begin (inceptie/ seedfase), midden (product-marktfit/ groeifase) en einde (IPO/ opschaling). De beste oprichters leven eigenlijk gelijktijdig in al deze drie fasen.

Opening: In de beste bedrijven is het altijd vroeg en is er een grote droom voor de boeg. Dit is hoe Clay zich voelt, ook al is het bedrijf bijna tien jaar oud. Ze doen dit door een cultuur die jeugdig en levendig is, en door voortdurend nieuwe medewerkers aan te nemen in de stijl van een opening.

Midgame: De beste startups hebben vaak midgame-kenmerken bij de opening — binnen een paar maanden kunnen ze tractie en verbetering laten zien, wat een gevoel van vooruitgang creëert. Supabase voelde zo aan na YCombinator.

Eindspel: De beste bedrijven creëren vroeg een gevoel van onontkoombaarheid, zodat werknemers echt het gevoel hebben dat ze de wereld vooruit helpen. Bijvoorbeeld, Anduril die moderne defensietechnologie pioniert. Er komt een vitaliteit vrij wanneer mensen hun beste werk doen.

Een zin die ik vaak heb gebruikt om de beste oprichters te beschrijven is: "Wat er ook gebeurt, ze gaan winnen." Wat nu voor mij is gekristalliseerd, is het zien van een superstructuur die dit mogelijk maakt — ze houden de opening, het midden en het eindspel tegelijkertijd in hun gedachten.

Sommige startups lijken uniek ontworpen voor de opening, sommige voor het midden van het spel, en sommige voor het eindspel. Het #1 advies dat ik vrienden geef die bedrijven starten, is om zich bewust te zijn van deze vooroordelen en ze expliciet te bestrijden.

h/t @WillManidis voor zijn geweldige stuk over endgame vermoeidheid en hoe we cultureel te veel gefocust zijn op het eindspel.