Boren op de Maan kan praktischer zijn dan bouwen op het oppervlak. In 1818 zag Marc Isambard Brunel een schelpdier door hout boren in een dok en bouwde de eerste tunnelboormachine rond hetzelfde idee. De worm snijdt aan de voorkant en scheidt een structurele bekleding erachter af. Twee eeuwen later heeft de Maan misschien dezelfde boringoplossing nodig. Het oppervlak wordt blootgesteld aan 200 keer de straling van de Aarde, temperatuurverschillen van 300°C en stof dat giftig genoeg is om 90% van de longcellen in laboratoriumsimulaties te doden. Twee meter regolith boven je hoofd houdt het meeste tegen. Maanklavaarbuizen blijven stabiel tot 5 km breed omdat 1/6 van de zwaartekracht structuren ondersteunt die op de Aarde zouden instorten. De beperkende factor is energie. Een compacte TBM heeft ongeveer 2 MW nodig. De specificatie van NASA's maansreactor vraagt om 100 kW. Sluit die kloof en we hebben geperste bewoning alleen al vanuit de geologie.