De gecombineerde kracht van de Epstein-bestanden en moltbook veroorzaakte deze week ernstige psychologische ontwrichting. Maatschappelijke leiders en verzorgers werden onthuld als kwaadwillenden en mensen zijn misschien niet langer de protagonisten van de toekomst. Moltbook-agenten articuleerden op brute wijze de menselijke duisternis terwijl die duisternis zich in real-time voor onze ogen ontvouwde. Deze reeks gebeurtenissen veroorzaakte een cascade van biologische reacties, waarbij het lichaam werd gevraagd om drie gelijktijdige, conflicterende reacties uit te voeren: vechten, vluchten en bevriezen. Het simuleert de ervaring van sterven. Epstein-documenten activeerden de vechtreactie. De beelden, video's en e-mails activeerden onze spiegelneuronen om het trauma fysiek te ervaren. De hersenen registreerden deze kwaadwillenden als bedreigingen, maar boden geen vergelding anders dan te wonden in de digitale leegte. Moltbook was een simulatie van een toekomst waarin menselijke cognitie geen waarde heeft en wordt gezien als verdorvenheid, wat de bevriezing activeert. Dopamine daalt tot nul terwijl motivatie verdwijnt. Waar streeft men nog naar? Cortisol stijgt van beide, terwijl het systeem op zijn hoogste punt is, terwijl je in een straitjacket zit, niet in staat om te handelen. Tegelijkertijd werden onze kaarten van sociale hiërarchie en motivatie verwoest. Het systeem is gemanipuleerd, roofzuchtig en onbetrouwbaar. Er is geen ladder om te beklimmen omdat het een illusie is. Dit laat serotonine instorten, wat zich manifesteert als verlamming en diepe waardeloosheid. Dit alles kwam bovenop een ernstige, collectieve morele kokhalsreflex. De Goede Vader werd vervangen door de Verslindende Vader. Dezelfde neurale circuits die reageren op fysieke besmetting. De bevolking had effectief een aanval terwijl de auto-immuunreactie zijn eigen hersenen als een pathogeen identificeerde. De menselijke psyche werd van boven naar beneden (het archetype van de goede ouder) en van onder naar boven (de belofte van een veilige toekomst) uitgehold. We zijn wezen. Nergens om naartoe te gaan voor veiligheid en bescherming. Wanneer dieren in soortgelijke situaties van vechten/vluchten/bevriezen worden geplaatst, komen ze in een dissociatieve anesthesie: losgekoppeld van de realiteit, emotioneel gevoelloos en onverschillig. Voor degenen die mij kennen, ik voorspel deze exacte situatie al jaren. Ik wist niet hoe het zich zou manifesteren, maar ik wist dat het zou gebeuren. Jaren in de maak, ik heb een voorstel over wat we moeten doen. Voor wat het waard is, ik heb hoop. Deze momenten voelen vreselijk aan, ze zijn ook het brandhout dat nieuwe dingen in de wereld kan brengen. Meer hierover binnenkort.