als het niet duidelijk was wat dit was - nu is het dat... ja, het is smaakloos. sommige vrienden hebben me verteld dat ik bitter ben geworden en het wat moet temperen. anderen hebben me verteld om door te gaan. "In een vervallende samenleving moet kunst, als het waarachtig is, ook verval weerspiegelen..." - Ernst Fischer ik kan de verschrikkingen die ik de afgelopen twee weken uit Iran heb zien komen niet beschrijven en ik kan me niet voorstellen wat Iraniërs hebben gezien of hoe ze zich moeten voelen. desondanks heb ik net een weekend internetkunst gevierd. als ik naar het 10k punks raster kijk, denk ik altijd "wauw, dat zijn eigenlijk zo weinig mensen". maar dan. als we elk van hen één dag zouden opvoeren. dat is 27 jaar. 30k dagen is 82 jaar. dat is een heel leven om te rouwen. ik ben niet bitter, denk ik. ik lach veel. ik word snel enthousiast, snel van streek, ik huil snel. ik wil niemand verdrietig maken of respectloos zijn, vooral niet tegenover het werk van anderen. als ik dat ben of heb gedaan, het spijt me. dat is niet mijn bedoeling... dit is gewoon de manier waarop ik dit op dit moment contextualiseer. ik doe dit alleen voor mezelf. zodat als ik over 10 jaar terugkijk op wat ik op dit moment deed, ik weet dat ik in ieder geval heb geprobeerd iets te doen, ook al is het oneindig inadequaat. dus... hieronder staan 30000 doden, 10 per seconde.