Over Scott Adams. Een man ontdekt, tot zijn verbazing, dat hij bestaat. Nadat de vreugde van de kindertijd is vervaagd, vraagt hij zich af: wie ben ik, waarom ben ik hier, hoe werkt dit? Dit zijn moeilijke vragen, dus na een korte worsteling kiest hij een kant-en-klaar antwoord en gaat hij verder met de dagelijkse gang van zaken. Scott Adams was niet zo'n man. Hij was een actieve speler, altijd nieuwsgierig, vastbesloten om deze simulatie waarin hij zich bevond te doorgronden. Vanuit de basisprincipes ontrafelde, begreep en controleerde Scott uiteindelijk zijn eigen realiteit. Hij hackte zichzelf met affirmaties, anderen met overtuiging, de wereld met gelijktijdige slokjes. Hij verklaarde mensen als vochtige robots, twee films die op één scherm plaatsvinden, zijn wereld als Gods puin. Hij hakte een persoonlijke missie uit om "nuttig te zijn" en maakte ons allemaal betere schrijvers, publieke sprekers en overtuigers. Hij predikte de schoenen theorie van motivatie, de Adams Wet van langzaam bewegende rampen, de vaardigheidsstapel, systemen boven doelen, en natuurlijk, het Dilbert Principe. Naast het maken van cartoons, filosoferen en lesgeven, kwam Scott op voor de gelegenheid en toonde hij, "de enige deugd die niet gefaked kan worden" - moed. Scott had de moed om eerlijk te spreken zoals hij het zag - over Trump, over zijn natie, en over zijn tijd, ook al kostte het hem vrienden, publiek, geld en zijn toegang tot de beleefde samenleving. Scott had ware moed, de soort die je impopulair maakt, de soort die altijd en overal schaars is. Aan het einde, als elke hacker van de realiteit, dekte Scott al zijn bases - hij vertrok als een boeddhist, een christen, en een speler in de Simulatie. Scott, we hebben niet genoeg tijd met je gehad, maar je was een mentor en een wonder. Je was nuttig en je was moedig. Je was ondoorgrondelijk en ondeelbaar. Een uniek persoon, en genereus met je tekeningen, schrijven en spreken. In tegenstelling tot je gillende critici in de kletsende klasse, zul je over generaties nog gelezen worden. Op deze aarde zijn er veel langlevende hellevuren maar geen blijvende hemel. Elke hemel moet gecreëerd en verzorgd worden, ex-nihilo, vanuit de geest en uit de modder. Scott, je creëerde een kleine hemel voor ons allemaal, en naar een grotere hemel ga je. Een man ontdekt, tot zijn verbazing, dat hij niet langer bestaat. Hij vraagt zich af waarom, waar het voor was, en hoe de nieuwe realiteit zal werken? Wanneer de rest van ons daar aankomt, zullen we Scott vinden, altijd nuttig, klaar om uit te leggen, en alles uitgevogeld hebbend.