Wij millennials hadden wat we "catchphrases" noemden - dit gaf aan dat iemand als een sitcom-personage speelde voor een hallucinatoir publiek dat om de grap zou lachen. Zoomers hebben "vocal stims" en zij geloven dat dit op de een of andere manier een aangeboren gedrag is voor hun biogenetische "mentale gezondheid" die niet beïnvloed is, nep, performatief, maar "authentiek."

Het ergste dat in de jaren 2010 is gebeurd, was de totaliserende medicalisering van al het menselijk gedrag, waardoor het onmogelijk is geworden om te zeggen "dit is nep / je doet alsof"— alles is nu "medisch echt".

"Hij zegt zijn catchphrase weer" (Oh, deze performance is gemakkelijk te zien voor wat het is, een beschamende wanhopige hunkering naar erkenning, als een hond die jankt) "Dat is zijn vocale stimulatie" (Als je denkt dat dit gedrag beschamend is, ben je een slecht persoon)

Als je kind "de hele tijd catchphrases zegt en storend is"— probeer je het gedrag te corrigeren en normale socialisatie te bereiken. Maar als je kind "vocal stimming" doet— dat is een aangeboren deel van zijn wezen, zijn ziel gemanifesteerd, dat beschermd moet worden als een duif, enz.