terwijl ik mijn harde schijf aan het opruimen was, vond ik een oud project waar ik aan werkte dat een generatieve geneste fractale poëzie-sculptuur binnen macOS Finder zou maken. het zou beginnen met een map, die N aantal mappen bevatte, die op hun beurt elk N aantal mappen bevatten, enzovoort. je kon een grammaticaal type voor elk niveau kiezen, en het had logica voor dingen zoals fonetische conditionering (“a” vs “an”, enz.) dus zou je eindigen met een absoluut enorme hoeveelheid verschillende gedichten met identieke syntactische structuren, ingebed als een digitale sculptuur in je bestandssysteem. na het script een aantal keer getest te hebben, realiseerde ik me dat deze niet alleen absoluut enorme hoeveelheden schijfruimte in beslag zouden nemen, maar ook extreem traag te verwijderen waren omdat je eindigde met vele miljarden bestanden in een recursieve structuur die eeuwig duurt om te indexeren. elke kleine aanpassing aan de grammaticale logica zou een dag of meer duren om op te ruimen en dan weer een andere test te genereren. ik kreeg het uiteindelijk op een punt waar het grammaticasysteem grotendeels werkte, maar ik heb nooit echt uitgevonden hoe ik dit aan de wereld moest tonen. dus de laatste iteratie staat gewoon in mijn bestandssysteem. soms vind ik het leuk om door de mappen te dwalen om te zien op welk pad ik eindig.

dit was een van de eerste dingen die ik vibe gecodeerd heb, terug wanneer dat betekende dat je een script heen en weer in je browser plakte. Ik heb kort onderzocht om een nieuwe implementatie te maken met een drag-and-drop grammaticale generatie systeem en visualisatie van de fractal terwijl je verkent, maar het voelde steriel aan in vergelijking.

@heyneff dat was wat ik recentelijk heb verkend, de webgebaseerde interactieve versie heeft de tactiele sculpturale kwaliteit verloren van het bestaan op je harde schijf

@heyneff maar er is waarschijnlijk een synthese daar, misschien probeer ik iets als grandperspective als kijker