Het beoordelen of je ouders van je houden is eigenlijk niet zo ingewikkeld; je kunt een eerste beoordeling maken aan de hand van drie punten. Eerste punt: voel je angst of schuldgevoel als je met je ouders over "geld" praat. Toen je klein was en naar school ging, vroeg de school om boeken- en uniformkosten; of als je iets wilde dat een paar of tien euro kostte, moest je dan altijd lang nadenken en veel moed verzamelen om het te durven vragen? Zodra het onderwerp geld ter sprake komt, voel je je onrustig, bang of schuldig. En deze uitgaven liggen meestal binnen het bereik van wat je ouders kunnen. Of ouders bereid zijn om binnen hun mogelijkheden materiële steun aan je te geven, weerspiegelt vaak de mate van hun liefde. Dit inzicht komt meestal pas later, als je volwassen bent. Tweede punt: staan je ouders aan jouw kant als je door de buitenwereld wordt gekwetst? Wanneer je in de problemen komt, beschuldigd wordt of door ouderen wordt verlaagd of ontkend, steunen en beschermen je ouders je dan onvoorwaardelijk, of kijken ze alleen maar toe en stemmen ze zelfs in met degenen die je pijn doen? Of je ouders in kritieke momenten aan jouw kant staan, bepaalt of je innerlijk echte veiligheid voelt. Derde punt: ben je bereid om actief dichter bij je ouders en dit gezin te komen? Ben je bereid om je vreugdevolle ervaringen met je ouders te delen? Bijvoorbeeld reisverhalen, lekker eten, of kleine dingen uit je werk en leven. Wanneer je volwassen en volledig onafhankelijk bent, ben je dan bereid om naar huis te gaan? Wanneer je aan je ouders en gezin denkt, voel je dan warmte en kracht, of eerder ontvluchting, onderdrukking, schuldgevoel of zelfs weerstand? Als je aan meer dan twee van deze drie punten voldoet, is het antwoord eigenlijk al heel duidelijk. Erkennen dat je ouders niet zo van je houden, is niet iets dat moeilijk te accepteren is. Na de geboorte van een kind, uit biologische instincten, houden de meeste kinderen diep van hun ouders en denken ze: "Mijn papa en mama zijn de beste ter wereld." De afkeer van ouders komt vaak voort uit langdurige onderdrukking, minachting en verwaarlozing. Liefde kan stukje bij beetje worden uitgeput. En de uiteindelijke afstand van het kind is niet onverschilligheid, maar een instinctieve zelfbescherming die ontstaat wanneer men zich bewust wordt van het gebrek aan liefde.