Mijn naam is Marco. Ik ben een verpleegkundige. Vandaag... heb ik stilletjes in de gang gehuild. Niemand merkte het. Niemand vroeg of het goed met me ging. Vanmorgen zat ik bij twee patiënten terwijl ze hun laatste adem uitbliezen. Ik hield een vader in mijn armen terwijl hij rouwde om het verlies van zijn zoon. Later waste ik het haar van een heer die me met vermoeide ogen aankeek en met een zwakke glimlach fluisterde: "Tenminste, ik verlaat deze wereld schoon." Zijn hand klampte zich aan de mijne vast. Er kwam geen familie om afscheid te nemen. Elke dag geef ik het beste van mezelf. Zorg. Aanwezigheid. Menselijke warmte. Maar in dit alles vergeet ik vaak een beetje vriendelijkheid aan mezelf te geven. Ik vraag niet om applaus of erkenning. Gewoon iets eenvoudigs. Misschien een stem die zegt: "Hé Marco." Misschien zou ik me dan vandaag iets minder alleen voelen. "Heb je je ooit afgevraagd hoe het is om alles voor anderen te geven en toch onzichtbaar te voelen? Duik in Marco's onvertelde verhaal en ontdek de verborgen worstelingen van zorghelden." Credits - Marco