Bob Weir. God, ik hou van Bob Weir. Dit doet echt pijn. Bobby is een man die niet te beschrijven is. Hij was geen gewone ritmegitarist. Zijn spel was zo verbluffend onconventioneel en opmerkelijk complex. Hij hield de band bij elkaar terwijl hij iedereen de ruimte gaf om hun eigen ding te doen -- allemaal met zijn eigen flair en stijl. Ik hou van zijn muziek. Houdt. Looks Like Rain. Weather Report Suite. Black Throated Wind. Lost Sailor, Saint of Circumstance. Mexicali Blues. Jack Straw. Sugar Magnolia. Cassidy. Music Never Stopped. Minglewood. Man, ik hou van een goede Minglewood. Ik heb Bobby meer keren gezien dan ik ooit zou kunnen tellen. Ratdog, Dead and Company, Wolf Bros., het National Symphony Orchestra, het Phil/Bobby duo (met Trey in Radio City!) enz. enz. enz. In het afgelopen decennium of zo, heb ik hem een aantal keren ontmoet. De eerste keer dat ik hem hier in D.C. ontmoette, zo'n dozijn jaar geleden, schudde hij mijn hand en zei tegen me: "Dus laat me dit rechtzetten. Jij krijgt betaald om te tweeten over de Grateful Dead en politiek?" Ik zei dat het iets ingewikkelder was dan dat. Waarvoor ik het meest dankbaar ben, is dat, nadat Jerry stierf, Bobby de muziek levend hield. Ik zal hem heel erg missen. Ik zal het missen om "Bobby!" te schreeuwen wanneer hij het podium opkwam. Ik zal het "nou, bedankt" na een nummer missen. Bob Weir en de Grateful Dead zijn de soundtrack van mijn leven. De hemel krijgt vanavond een One More Saturday Night met Jerry, Phil en Brent. Vaarwel, Bobby. Mogen de vier winden je veilig naar huis brengen.