Een van de dingen waar ik al lange tijd over in de war ben, is de rol die beledigingen zoals deze (of erger) spelen in de gedachten van liberalen wanneer ze voorbeelden van interpersoonlijk geweld evalueren. Ze hechten *veel* waarde aan de dingen die mensen zeggen wanneer ze in een gewelddadige confrontatie onder hoge stress zijn, terwijl ik er bijna geen waarde aan hecht. De dingen die mensen zeggen wanneer hun adrenaline door hun lijf giert, zijn totaal oninteressant en irrelevant. Je zou bijna alles kunnen zeggen en het zou mijn algehele evaluatie niet veel veranderen. Maar liberalen geven er *heel veel* om en gaan ervan uit dat het sterk spreekt tot motivatie.