Vibe coding heeft momenteel hetzelfde probleem als zelfrijdende auto's. De bestuurder die de situatie zou moeten monitoren, valt in slaap achter het stuur. Terwijl ik op de ouderwetse manier code schrijf, kijk ik constant naar de code en evalueer ik alles, op zoek naar bugs, op zoek naar manieren om te vereenvoudigen, en plan ik de volgende taak. Coderen is iets ontspannends dat ik doe terwijl ik denk. Het brengt me dichter bij de code. Omdat ik elke regel code heb geschreven en deze vaak heb bewerkt, zit de code in mijn hoofd. Ik kan in mijn hoofd verder programmeren als ik een wandeling maak. Als ik de code niet had geschreven, zou het heel moeilijk zijn om dit te doen. Gewoon code lezen die iemand (iets) anders heeft geschreven, is ongelooflijk saai en moeilijk om te begrijpen. Wanneer ik een nieuwe codebase leer, maak ik vaak tijdelijke bewerkingen gewoon om te zien hoe het werkt. Programmeren zonder code te bewerken is onnatuurlijk. Mijn beste werk is wanneer ik elke regel van dichtbij ken en de zeldzame edge case bugs kan opvangen voordat ze zelfs maar gebeuren. Dingen komen vaak bij me op wanneer ik niet eens aan mijn bureau zit, onder de douche, tijdens het lunchen, of als ik een wandeling maak. Mijn onderbewustzijn zegt plotseling: "je bent vergeten over ... geval, dat kan een bug veroorzaken" en meestal heeft het gelijk. AI kan misschien het gemakkelijke denken doen, maar het kan nog niet het moeilijke denken doen, dus je moet de code kennen.