Een @rektdiomedes lijn leeft de laatste tijd in mijn hoofd. Hij praat over het beantwoorden van peers alsof het geen groeistrategie is, maar een vorm van zorg. En ik realiseerde me dat ik antwoorden als… logistiek heb behandeld. In mijn hoofd was het simpel: ze weten dat ik hier ben, toch? Als het belangrijk is, zullen ze DM'en. Dat is hoe ik "verbinding" altijd heb begrepen, zelfs met familie. Maar ik begin te zien dat de meeste mensen het niet zo ervaren. De kleine dingen zijn belangrijk. Een antwoord. Een check-in. Een "ik zag je." Niet omdat iemand aandacht nodig heeft, maar omdat het bewijst dat de mens achter het account echt is. En dit is waar ik denk dat mijn brein defensief is geweest. Online is mijn standaardveronderstelling: alles is een beetje nep. Niet kwaadaardig. Gewoon... afstandelijk. Ik heb moeite om identiteit aan mensen achter een scherm te hechten, dus eindig ik met interactie met ideeën, niet met mensen. Ik realiseer me dat dat een gevaarlijke gewoonte is. Je kunt geen echte verbinding opbouwen terwijl je iedereen behandelt als een zwevende gebruikersnaam zonder gewicht. Het is niet dat ik niet geef. Ik geef er eerlijk gezegd een belachelijk veel om. ...