De recente populariteit van Manus is doordrenkt van zwarte humor. Een geniale jonge vrouw, met een veelbelovende toekomst, bevindt zich precies in een bloeiende sector. Het grappige is: ze heeft haar talent nog niet laten zien, en ineens komt het nieuws dat ze met een rijke familie gaat trouwen. Nog grappiger is: De mensen in het dorp zijn helemaal van streek, maar de reden is niet "we hebben een genie opgeleid", maar "we hebben een meisje opgeleid dat met een rijke familie gaat trouwen". Niemand betreurt het dat het dorp een mogelijke toekomstige leider van de sector verliest. Het lijkt wel alsof ze zeggen: eindelijk hebben we een domme rijke jongen als onze schoonzoon. Nog veel grappiger is: Het meisje heeft haar bruidsschat al naar het buurdorp gebracht, nu snijdt ze in een flits de banden met haar ouders, voortaan zullen mijn ouders geen dorpsgenoten zijn, ik zal ook geen contact meer hebben met het dorp. En nog veel, veel grappiger is: nu wil de dorpsoudste zien of dit meisje van het buurdorp met een rijke familie kan trouwen. Zo grappig dat het niet meer belangrijk is of het meisje echt talent heeft of niet.