Onlangs zag ik een heel interessant verhaal (niet van mij): 16 miljoen mensen verlaten Henan, dit is geen verraad, maar een stille protest van het land. Dit artikel is exclusief gesponsord door #BCGame @bcgame Het verhaal is volledig fictief en heeft geen betekenis, gewoon voor de lol. Voor het nieuwe jaar was er een data die veel mensen pijn deed: 16 miljoen mensen uit Henan zijn vertrokken. Er is een grap op het internet die behoorlijk hard aankomt: in andere steden gaan de capabele mensen naar het buitenland; in Henan worden de capabele mensen geboren. In andere steden is het een stap om te vertrekken, voor Henan mensen zijn het er twee. Vroeger dacht ik dat dit een aanval op Henan was, nu begrijp ik dat dit een soort van menselijke helderheid is. Onlangs was er een video die bijzonder populair was, die het leven van gewone mensen in de steden en dorpen van Henan, evenals in de provinciehoofdstad Zhengzhou, vastlegde. Na het kijken kwam die vertrouwde maar pijnlijke gevoel weer naar boven. Als iemand die lange tijd in Henan heeft gewoond, voelt dit land als een enorme interne competitie. Als je om je heen kijkt, zijn de iets capabele jonge mensen vrijwel allemaal verdwenen. Wat overblijft, zijn ofwel de ouderen die niet kunnen vertrekken, of mensen zoals ik, die ooit probeerden te blijven maar gewond zijn geraakt. 01 Zhengzhou, mijn donkerste moment Ik herinner me nog dat in 2020, toen de pandemie uitbrak, ik moe was van het leven in het noorden en dacht dat grote steden geen ruimte boden voor mijn lichaam, dus besloot ik terug naar huis te gaan. Ik had veel fantasieën over Zhengzhou, denkend dat, zelfs als ik niet rijk zou worden, het toch niet moeilijk zou zijn om een baan van negen tot vijf met weekenden vrij te vinden? Het resultaat was dat de realiteit me een wrede "sociologie les" gaf. Ik heb meer dan een maand naar een baan gezocht. In die tijd heb ik alle straten en steegjes van Zhengzhou doorlopen en talloze bedrijven geïnterviewd. Ik ontdekte een vreemde verschijnsel: bijna alle bedrijven waren op zoek naar personeel, maar bijna alle bedrijven waren "grote beloften" aan het doen. Uiteindelijk kwam ik bij een bedrijf dat er redelijk uitzag. Waarom koos ik het? Omdat het het enige bedrijf was dat beloofde "weekenden vrij". Ik dacht toen naïef dat dit de ondergrens en ook de waardigheid was. Toen ik eenmaal binnen was, ontdekte ik dat het gewoon een val was. ...