Ik heb geluisterd naar het interview met Manus, Ji Yichao en Zhang Xiaojun. Er is een zeer sterke indruk: Het succes van Manus is in wezen niet "wat ze goed hebben gedaan", maar "wat ze niet verkeerd hebben gedaan". Zes medeoprichters, allemaal seriële ondernemers. Vanaf het begin hebben ze een aantal extreem tegenintuïtieve, maar achteraf bijna perfecte beslissingen genomen: 1️⃣ Geen modellen trainen In de heetste fase van de grote modellen-wapenwedloop, actief de meest kostbare, meest competitieve en meest zelfvoldane weg opgeven. 2️⃣ Geen gewone gebruikers bedienen Direct AI-assistenten aanbieden aan een hoog-netto-waarde doelgroep, in wezen eerst "betaalcapaciteit" kiezen, en dan "schaal" bespreken. 3️⃣ Vastberaden internationaliseren Vastberaden kiezen voor de gebruikers in de VS met de sterkste betalingscapaciteit; vastberaden de binnenlandse markt opgeven en Amerikaanse VC's accepteren. Het gemeenschappelijke kenmerk van deze keuzes is er maar één: Elke stap is een rationele beslissing die gericht is op "maximalisatie van verwachte opbrengsten", en niet op emotioneel ondernemerschap. Wat me het meest inspireert aan Manus is niet "welk product ze hebben gemaakt", maar: echte doorgewinterde ondernemers winnen vaak met hun unieke inzichten. De meeste mislukte ondernemingen zijn niet het gevolg van gebrek aan inspanning, maar omdat elke stap "redelijk lijkt", maar in combinatie een ramp is. En Manus staat bijna bij elke stap in het "juiste bereik". Dit is geen geluk, maar beoordelingsvermogen dat is verfijnd door ervaring. Ik bewonder deze seriële ondernemers.