Ik dacht dat ik nog 10 jaar met mijn vader had. Hij behandelde zijn CLL zo effectief in het afgelopen decennium, soms vergat ik dat hij kanker had. Een infectie nam zijn hersenen zo snel over dat we, tegen de tijd dat mijn rode oog landde, alleen nog maar simpele ja of nee gesprekken konden voeren. Binnen 48 uur was het een toss-up of hij me zou herkennen. Een week later doofde onze laatste sprankje hoop en namen we afscheid. Er was geen waarschuwing. Geen hint om wat kwaliteits tijd door te brengen. Waarom belde ik hem niet elke week? Waarom vroeg ik hem niet om me foto's van hem te laten zien van toen hij mijn leeftijd was en die fase van zijn leven uit te leggen? Waarom heb ik niet meer foto's van hem? Met hem? Ik ben boos op mezelf voor al die momenten dat ik niet bij hem was. Ik ben boos op de wereld voor hoe plotseling hij werd weggenomen. Zo vroeg. Zes maanden voor mijn bruiloft. Nooit in staat om mijn kinderen te ontmoeten. Om hem "opa" te kunnen noemen. Ik kon niet wachten om hem dat te geven, en nu kan ik dat niet. De afgelopen weken ben ik wanhopig op zoek naar controle. Ik kon de bureaucratie die hem een bed in het specialistische ziekenhuis dat hij had gesponsord ontzegde, niet controleren, zelfs niet toen we betaalden voor een privé medisch vliegtuig om hem te vervoeren. Het doet nog meer pijn dat, uiteindelijk, het geen verschil had gemaakt. Ik kan niet controleren wat er met mijn vader is gebeurd op dit moment, maar ik kan wel controleren hoe ik verder ga. Ik zal dezelfde fouten niet opnieuw maken, mam. Ik zal de familie niet zonder een sterke leider laten die ze kunnen vertrouwen. Ik zal niet laten dat mijn kinderen opgroeien zonder te weten wie jij was, pap. Jouw energie. Jouw overweldigend optimisme. Vastberadenheid. Werkethiek. Hoe jouw harddrijvende intensiteit in je latere jaren veranderde in een duidelijke tederheid. Ik zal je trots blijven maken met wat ik bereik, ook al kan ik de vreugde niet meer ervaren in het zien van de trots in jouw ogen. Ik zal de waarden die we deelden doorgeven. Ik zal mijn kinderen alles geven, net zoals jij deed. Praat met je ouders.