Ik ben stil geweest op de TL, vooral omdat de afgelopen week ethisch moeilijk voor me is geweest. Ik heb me verraden gevoeld door sommige acties van het Team — vooral rond het ontslag van sleutelpersoneel en het verschuiven van prioriteiten op manieren die velen van ons in de gemeenschap nooit hebben gevraagd. Zelfs wanneer er om feedback werd gevraagd, voelt het alsof onze stemmen niet echt zijn gehoord. Ik deel dit omdat ik nog steeds diep om deze gemeenschap geef — omdat deze gemeenschap alles voor me betekent. Ik begrijp dat zakelijke beslissingen genomen moeten worden, en wat gedaan is, is gedaan. Maar velen van ons zijn fanatieke fans van dit merk geweest — van het gevoel, de essentie, de magie die ons in eerste instantie aantrok. De Tuin was meer dan een project. Het was een thuis. Een plek waar ik verbondenheid en identiteit vond door de gemeenschap, de IP, de lore — door alles wat het zijn als houder levendig maakte. Toch lijkt nu datgene waar ik en velen in de gemeenschap het meest om geven, gedeprioriteerd te zijn. Met zoveel hiaten in de communicatie is het moeilijk om betekenis te vinden. En terwijl ik met dit alles zat, kon ik niet anders dan mezelf de vraag stellen waarvan ik weet dat velen anderen die ook stellen: "Waarom zou ik een Azuki-houder blijven?" Waarom zou ik me erom geven, als het voelt alsof degenen die de beslissingen nemen de principes die ons in eerste instantie samenbrachten, misschien hebben verwaarloosd? Terwijl ik bleef reflecteren, voelde ik een diep geweten dat deze pijn — deze teleurstelling — misschien niet alleen voortkomt uit wat verloren is gegaan, maar uit wat ooit zo echt voelde. De Tuin was niet alleen een verzameling NFT's of een Discord-server; het was een levendige, ademende wereld die we hielpen voeden. Het gaf ons verbondenheid, doel en trots. We kochten niet alleen kunst — we werden deel van een beweging. We geloofden dat de muren tussen makers en de gemeenschap konden vervagen, dat we allemaal samen konden bouwen. Maar wanneer beslissingen in stilte worden genomen, wanneer degenen die de cultuur vormden worden afgedaan of vergeten, schudt dat dat geloof. Het doet je twijfelen of de woorden die ooit gesproken zijn — over samen bouwen, over gemeenschap, over de Tuin die sterker groeit — echt voor ons allemaal bedoeld waren, of alleen voor enkelen. Toch was het niet alleen het Team dat me aantrok. Het was ons — de houders, de verhalenvertellers, de bouwers, degenen die dag na dag verschenen omdat we geloofden. De essentie van de Tuin was nooit aan hen om te geven of weg te nemen. Het leefde in de ontelbare momenten die we deelden, de creaties die we maakten, de vriendschappen die we smeedden. Dus misschien is de vraag niet "Waarom zou ik een Azuki-houder blijven?" Misschien is de betere vraag "Wat betekent het nu voor mij om een houder te zijn?" Als het deel uitmaken van deze wereld me iets heeft geleerd, is het dat betekenis niet van bovenaf wordt gegeven — het groeit vanuit de wortels. En hoewel die wortels misschien zijn geschud, lopen ze nog steeds diep. De essentie die me inspireerde om te bouwen, te creëren, om te geven — die bestaat nog steeds. Dus ik zal mijn plicht doen en mijn tijd zonder verwachtingen. Ik zal mijn best blijven doen voor de sterkste gemeenschap die ik ooit heb ervaren — omdat het voor mij is wat ik heb, en wat ik wil versterken. ...