Je geld verdient dezelfde privacy die je van contant geld verwacht, zelfs on-chain. Wanneer je een dollar in contant geld overhandigt, weet niemand waar het voor is, waar het naartoe gaat of wie het ontvangt. Het is standaard privé. Maar op het moment dat geld digitaal wordt, verdwijnt die privacy. Elke huurbetaling, medische rekening, collegegeld of familieoverdracht kan een permanente, openbare spoor achterlaten; op traditionele betalingsrails is privacy geen functie, het is een bijzaak. Voor individuen betekent dit het verlies van controle over wat anderen over hun leven kunnen zien. Voor gezinnen kan het betekenen dat financiële patronen worden blootgesteld die je liever privé houdt. Voor bedrijven kan openbare betalingsdata gevoelige strategieën, loonlijsten of leveranciersrelaties onthullen. Privacy zou geen optie moeten zijn, het zou ingebouwd moeten zijn. Private stablecoins lossen dit probleem op. Ze verplaatsen geld als contant, onmiddellijk, digitaal en wereldwijd, terwijl ze transactiegegevens versleuteld houden. De ontvanger ziet de fondsen, auditors kunnen de legitimiteit verifiëren, maar buitenstaanders zien niets. Dit gaat om empowerment. Om mensen de mogelijkheid te geven om vol vertrouwen transacties uit te voeren zonder zich zorgen te maken dat elke overdracht een datapunt wordt voor derden, bedrijven of overheden. Het gaat om het bouwen van financiële systemen waar privacy geen privilege is, maar de basisverwachting. Omdat geld, in zijn kern, persoonlijk is. En privacy zou geen optie moeten zijn.

Santa controleert zijn lijst eens per jaar. Grote technologieën controleren de jouwe elke seconde. Elke klik, elk bericht, elke betaling, elke pauze van je scherm. In de digitale economie van vandaag is jouw gedrag het product. En meestal heb je nooit echt ingestemd met de ruil. Dit is geen samenzwering in een kelder, het is een businessmodel. Platforms volgen ons om de betrokkenheid te optimaliseren. Bedrijven verzamelen gegevens om advertenties te personaliseren. Financiële rails registreren bewegingen om fraude te detecteren. Op het eerste gezicht klinkt het allemaal redelijk. Zelfs nuttig. Maar waar ligt precies de grens tussen gemak en surveillance? Wie kan er nog meer jouw salaris, jouw uitgavenpatroon, jouw donatiegeschiedenis, jouw nachtelijke zoekopdrachten zien? Wie bezit die informatie zodra deze jouw handen verlaat? En wie profiteert wanneer het weer van eigenaar verandert… en weer… en weer? De ongemakkelijke waarheid is dat de meeste mensen zich niet aanmelden om bekeken te worden, ze zien gewoon geen andere optie. Dit is waar het verhaal moet veranderen. Privacy hoeft geen isolatie te betekenen. Het hoeft systemen niet te verzwakken. En het hoeft zeker niet in de schaduw te leven. Technologieën zoals zero-knowledge proofs tonen een ander pad: een pad waar informatie kan worden geverifieerd zonder blootgesteld te worden. Systemen kunnen transparant en verantwoordelijk blijven zonder individuen in open boeken te veranderen. Voor bouwers betekent dit dat je niet hoeft te kiezen tussen naleving en bescherming van gebruikers. Voor instellingen betekent het dat je kunt moderniseren zonder overmatig te verzamelen. Voor individuen betekent het dat jouw digitale voetafdruk eindelijk weer… menselijk kan aanvoelen. De echte vraag is niet of we privacy nodig hebben in het volgende hoofdstuk van het internet. Het is deze: Moet het een luxe zijn voor weinigen… of een standaard voor iedereen?

Deze framing is precies goed. Geweldige analyse en ik waardeer de erkenning 🤝