Vrij veel mensen reageren op mijn onderstaande bericht om te zeggen: "Geen enkel plan overleeft het eerste contact met de vijand." Ik ben het daar 100% mee eens. Er is echter een groter punt dat moet worden genoemd. Het is een deel van wat het Amerikaanse leger speciaal maakt. Het is het PLANNINGSPROCES ZELF dat ons dodelijk maakt. Ik zal het uitleggen. Terwijl het Amerikaanse leger door het planningsproces gaat, besteedt het aanzienlijke tijd aan "oorlogsvoering", d.w.z. een opzettelijk proces waarbij we een rode team hebben waartegen planners zich verzetten om te bepalen wat de vijand zou kunnen doen als reactie op onze acties. Dit kan resulteren in een analyse van wat bekend staat als "vertakkingen en vervolgacties", d.w.z. manieren waarop we kunnen afwijken van het basisplan op basis van omstandigheden. Al die oorlogsvoering en analyse komt misschien niet in het daadwerkelijke, oorspronkelijke operatieplan terecht, maar het feit dat we DAT PROCES en die analyse van tevoren hebben DOEN, betekent dat wanneer het initiële plan het eerste contact niet overleeft, we al hebben nagedacht over wat er zou kunnen gebeuren en in staat zijn om het plan indien nodig in een oogwenk aan te passen. Het is een van onze grootste sterktes.