Halkınızın "İran'ın tek sesi olduğum için interneti kapattım" diye bir diktatörlük altında ortadan kaybolmasını izlemek gerçeküstü. Sonra özgürlükten başka bir şey bilmeyenlerin parlak sahnelere çıkıp "diktatörlere savaşı durdurun!" diye ilan etmelerini izlemek, gök gürültüsüyle alkış eşliğinde. Bu distopik kurgu değil. Gerçekliklerin eşitsizliğidir. Dış dünyadan o kadar kopuk bir kültürel balonda yaşıyoruz ki, acı çekenlerin çığlıklarını siliyor, sonra da ahlaki kibiriyle kendini tebrik ediyor.