Veel van de politieke discours vóór Trump was afhankelijk van een constructie van beleefde eufemismen voor onplezierigheden die liever niet openlijk werden uitgesproken. Dit begon rond 2013 of 2014 te worden 'ondervraagd', samen met een sociale bedreiging ('we durven je uit te dagen om te zeggen wat je bedoelt') die effectief werd ingeroepen. Dit werkte een tijdje totdat het niet meer werkte. Het werd duidelijk aan de rechterkant dat het binnen de 'grenzen' houden van zaken een nadeel was dat effectieve politiek uitsloot. (2012 toonde aan dat de milquetoast centrum-rechtse politiek van Romney pathologiseerbaar kon zijn.) En toen kwam Trump en de rest is geschiedenis. Er is geen manier waarop de rechterkant weer in de doos van respectabiliteit kan worden teruggedrongen - er was geen twijfel dat dat een verliezende strategie was met regels die het onderhandelen over veel van de hoogste prioriteitskwesties uitsloten.