er zal een moment komen waarop de mensheid zich in twee verschillende paden splitst... één groep zal de onsterfelijkheid en kunstmatige verbetering najagen, samensmelten met technologie om elke menselijke beperking die ze kunnen vinden te overstijgen de andere zal ervoor kiezen om gegrond te blijven in wat ons fundamenteel menselijk maakt terwijl iedereen racet naar neurale interfaces en cognitieve augmentatie, zal ik iets anders doen ik zal echte zaden in echte grond planten... mijn kinderen leren voelen hoe de aarde tussen hun vingers voelt in plaats van haptische feedback door synthetische huid ze laten zien hoe ze gezichtsuitdrukkingen kunnen lezen in plaats van emotie-algoritmen en ja, de verbeterde mensen zullen misschien de toekomst en al zijn mogelijkheden erven... maar de ziel zal toebehoren aan degenen die zich herinneren wat we waren voordat we probeerden goden te worden voordat we besloten dat mens zijn niet genoeg was