Interesujące doświadczenie płatności: Żona otrzymała SMS-a z informacją „To jest [specjalista medyczny]. Masz rachunek na kwotę $X. Odpowiedz 1, aby zapłacić rachunek swoją kartą kredytową kończącą się na 1234.” Brak rzeczywistego rachunku lub opcji zobaczenia rachunku, przypuszczalnie w wyniku połączenia przepisów HIPAA i myślenia UX.

Ruriko zapytała mnie, czy to oszustwo. Odpowiedziałem, że bardzo prawdopodobnie nie; nic w komunikacji nie jest koniecznie godne zaufania, ale „1” samo w sobie nic nie daje, chyba że znają pełny numer CC (i być może kilka innych informacji). Natychmiastowa automatyczna odpowiedź:

„Autoryzujesz obciążenie w wysokości $X na swojej karcie kredytowej kończącej się na 1234. Odpowiedz swoim nazwiskiem, aby autoryzować to obciążenie.” Zrobiliśmy to; obciążenie przeszło zgodnie z oczekiwaniami. Teraz kilka komentarzy na temat tego, co ten proces uwzględnia.

Kiedy płacisz kartą kredytową w Stanach Zjednoczonych, masz zasadniczo nieograniczone prawo do powiedzenia swojemu bankowi „Nigdy tego nie autoryzowałem!” i to jest zaprojektowane w taki sposób, aby automatycznie zbierać dowody, które będą przedstawione „Klient jednoznacznie autoryzował tę transakcję.”

Przyjęcie instytucji medycznej w ogóle nie obchodzi np. ryzyka przechwycenia SMS-ów, numeru używanego przez nową osobę, oszustw w rodzinie itd. Czują się pewni, że w pewnym momencie to był twój numer i maksymalizują zbieranie legalnych rachunków.

Jeśli później stracą zwrot kosztów, ponieważ twoja była partnerka zapłaciła za swoją opiekę medyczną twoją kartą, mimo że mówił o tym wyrok rozwodowy, "Cóż, koszt prowadzenia interesów."

Pod względem kosztów jest to znacznie tańsze niż tradycyjne metody uzyskiwania płatności, którymi są albo papierowy list, albo (rzadziej, jak rozumiem) telefon z biura rachunkowego.

Jest coś słusznego w tym, że ustawy są samodokumentujące się w kwestii swojego uzasadnienia i przypominają ludziom, że faktycznie korzystali z określonych usług, co oznacza, że powinni za nie zapłacić. Zderza się to z HIPAA, a ten były oficer ds. zgodności nie uważa tego za szalone.

Istnieją pewne precedensy i orzeczenia, na podstawie których czasami musisz być ostrożny nawet przy umieszczaniu nazwy praktyki w komunikacji skierowanej do pacjenta, ponieważ przeciwnik może mieszkać w tym samym domu i mógłby wywnioskować charakter usług z nazwy praktyki.

Biorąc pod uwagę, że bardzo oczywiste jest, że nie możesz umieścić kodu rozliczeniowego w SMS-ie, gdzie byłby wyświetlany np. na ekranie blokady telefonu, nawet jeśli myślisz, że SMS to bezpieczny kanał, co większość praktyków HIPAA powiedziałaby: "Przeciwieństwo prawdy! Ulepsz do faksu!"

Zapytałem Ruriko, czy powinienem później zalogować się na jej konto XYZ, mając ją w pobliżu, aby uzyskać kod autoryzacyjny wysłany na jej telefon, aby faktycznie przeczytać rachunek i podjąć decyzje na jego podstawie. „Wygląda na to, że to zbyt dużo pracy.” Co, tak, raczej mały zwrot z inwestycji w rzeczywiste sprawdzenie.

I czuję się trochę skonfliktowany co do tego UX. Ułatwia opłacanie rachunku za usługi, które zostały słusznie poniesione, i jest dość troskliwy w stosunku do czasu legalnego użytkownika w porównaniu do wcześniejszych podejść. Jednak wcześniejsze podejścia były solidne i samodokumentujące.

(Zdałem sobie sprawę, że jako osoba, która przywiązuje dużą wagę do takich rzeczy, nie mam ani żadnego zapisu płatności rachunku, poza jedną nieokreśloną linią na wyciągu, ani żadnego zapisu *jakiego rachunku* to dotyczy.)

(„Dobrze, że amerykańskie instytucje medyczne prowadzą dokładne zapisy i nie zmyślają rachunków ani nie zapominają o dokonanych płatnościach.” Tak, drugie myśli, TAK.)

* jak się spodziewano (Nie wiem, którą kombinację mózgu, palców i przewidującej klawiatury winić za to.)

@bsierakowski I zdecydowanie umrę na tej górze, że dobrze zaprojektowana faktura jest wkładem w ludzkość i mogła wymagać dość zaawansowanego rozumowania moralnego.