Wnioski z godzin słuchania Paula Ehrlicha (RIP): Uważał, że dowody są oczywiste, są tuż przed nami, nie mogą być bardziej niepodważalne - nie można mieć nieskończonego wzrostu na skończonej planecie, a my oczywiście rośniemy. A dla Ehrlicha, każdy, kto nie dostrzega oczywistego, jest imbecylem (jego słowo) lub moralnym degeneratem, czerpiącym zyski lub opłacanym przez kogoś, kto zyskuje na wzroście. Karl Popper opisał te podwójne błędy jako doktrynę manifestnej prawdy i jej odpowiednik, teorię spisku ignorancji. Pełny cytat doskonale opisuje Ehrlicha: "Teoria, że prawda jest manifestna - że jest tam dla każdego, kto tylko chce ją zobaczyć - ta teoria jest podstawą prawie każdego rodzaju fanatyzmu. Tylko najbardziej zepsuta nikczemność może odmówić dostrzegania manifestnej prawdy; tylko ci, którzy mają powody, by bać się prawdy, spiskują, by ją stłumić." Ehrlich dostrzegał tę zepsutą nikczemność wszędzie. Widział ją w każdej rodzinie mającej więcej niż troje dzieci (niektórzy naprawdę dobrzy rodzice mogą mieć troje, o ile wielu ma zero lub jedno). Widział ją wszędzie tam, gdzie pieniądze były używane do kupowania rzeczy, ponieważ pieniądz jest centralny dla wzrostu. Widział ją w polityce - "Nikt nic nie robi!" W akademii, gdzie nie uczą tych rzeczy. I widział ją w kulturze w szerokim zakresie, konsumowanej przez nas przez imbecylskie rzeczy, takie jak sport i muzyka oraz wszelkiego rodzaju półgłupie rozpraszacze, podczas gdy świat pędził ku upadkowi. Niestety, ten podręcznik dla fanatyków i półfanatyków pozostaje dominujący. Kwestionujesz moją argumentację? Musisz być albo zbyt głupi, by to zrozumieć, albo moralnie zepsuty. Dla kogo pracujesz? Czego naprawdę chcesz? Cokolwiek to jest, nie może być dobre, ponieważ odmawiasz dostrzegania tego, co jest tuż przed twoją twarzą. Ehrlich został obalony nie przez dowody, ale przez argumenty. Niemożność nieskończonego wzrostu przy skończonej ilości zasobów to rozsądna teoria. Ale lepsza teoria mówi, że zasoby są określane przez to, co wiemy. Uran zmienia się z niebezpiecznego kamienia w potężne źródło energii po odkryciu fizyki jądrowej. W miarę jak nasza wiedza rośnie, nasze zasoby rosną, a ograniczenia, takie jak rozmiar planety, również rosną. Ale Ehrlich nigdy nie był otwarty na ten argument, ponieważ odrzucał posłańców jako zepsutych. Słuchając go w latach 2000, długo po tym, jak jego prognozy okazały się ogromnie błędne, to mistrzowska lekcja w izolowaniu się od krytyki. Według niego wszyscy naukowcy się z nim zgadzają, no cóż, prawie wszyscy - ci, którzy się nie zgadzają, są idiotami. I wszyscy ekonomiści również, z wyjątkiem idiotów w Wall Street Journal. Nawet najlepszy historyk na świecie się z nim zgadza. Wszyscy, którzy zgadzają się z Ehrlichem, są prawdziwymi naukowcami/ekonomistami/teoretykami. A wszyscy, którzy się nie zgadzają, są fałszywi/skorumpowani/głupi. Słuchając Ehrlicha, spędza dużo czasu, opowiadając nam o swoich krytykach i jak zepsuty jest świat, że nie potrafi dostrzec tego, co mówi. To również pasuje do teorii spisku ignorancji, że Ehrlich przedstawia się jako dobroczynny humanista. Szczerze w to wierzył i miał dobre intencje. Ale myślę, że to pozwoliło mu opowiadać się za tyranią. W rzeczywistości przedstawiał się jako przeciwnik autorytaryzmu, ale jego tyrania leżała na powierzchni. Często popierał tyranię w zdaniu tuż po ogłoszeniu antyautorytaryzmu. ...