Wielu może mnie nie lubić za to, co mówię, ponieważ to dotyczy większości ludzi… ale to prawda, jak się czuję. Ludzie, którzy pracują od 9 do 17, wcale mnie nie inspirują, zwłaszcza gdy od lat robią to samo. Jedynym wyjątkiem dla mnie jest to, jeśli pracujesz w jednej z firm Elona, ponieważ przynajmniej wtedy pomagasz budować coś, co naprawdę ma znaczenie i popycha świat do przodu. Poza tym, niezwykle trudno jest przetrwać długo. To dla mnie coś innego. Tego rodzaju praca ma większą misję za sobą. Ale poza tym, będę szczery, po prostu wydaje mi się to smutne… Jak byłeś młody, czy naprawdę dorastałeś myśląc, że chcesz spędzić życie pracując dla kogoś innego? Czy marzyłeś o tym, by być swoim własnym szefem i budować coś swojego? Dla mnie ta odpowiedź zawsze była oczywista. Widzę to również w moich dzieciach, gdy marzą o przyszłości, kim chcą być. Myślę, że to w nas wrodzone od młodego wieku, a wiele rzeczy w życiu zmienia ten sposób myślenia, gdy stajemy się starsi. Pamiętam, gdy byłem w Apple, ludzie patrzyli z podziwem na tych, którzy byli tam od dłuższego czasu, jakby byli Bogiem czy coś w tym stylu. Ale w mojej głowie myślałem: „co do cholery… wciąż tu jesteś? Dlaczego?” I nie mam na myśli tego w sposób niegrzeczny. Szanuję ciężką pracę. Szanuję dyscyplinę. To, czego nie szanuję, to zbytnia wygoda, która sprawia, że przestajesz się rozwijać. Nie inspirują mnie ludzie, którzy spędzają całe życie pracując dla marzenia kogoś innego i nazywają to sukcesem. Dla mnie to nie jest sukces. Bycie szczurem na kole i nazywanie tego sukcesem po prostu nie pasuje do mojej definicji sukcesu, niezależnie od tego, ile zarabiasz. Dlatego nawet ktoś taki jak moja mama, będąca nauczycielką pianina, inspiruje mnie bardziej niż osoba na etacie, ponieważ jest swoim własnym szefem. Zbudowała swoją własną ścieżkę. Jedna osoba pracuje dla siebie. Druga nie. Ta różnica ma dla mnie ogromne znaczenie. To, co mnie inspiruje, to ktoś, kto stawia na siebie. Ktoś, kto podejmuje ryzyko. Ktoś, kto buduje coś swojego. Ktoś, kto budzi się i goni za wolnością, zamiast tylko gonić za weekendem lub dwutygodniowymi wakacjami. To mnie porusza. Nigdy nie byłem stworzony, by podziwiać komfort w taki sposób, jak robi to wielu ludzi. Stabilna pensja może sprawić, że niektórzy czują się bezpiecznie, ale dla mnie zbyt duża wygoda może być niebezpieczna. Może sprawić, że ludzie się osiedlą. Może sprawić, że przestaną marzyć. Może sprawić, że pomylą stabilność z spełnieniem. Życie jest zbyt cenne, by spędzać je na powtarzaniu, zwłaszcza jeśli głęboko w sobie wiesz, że byłeś stworzony do czegoś więcej. ...