Wyścig zbrojeń w handlu wysokiej częstotliwości jest objawem wadliwego projektu rynku. Zamiast ciągłego projektu rynku z książką zleceń, który obecnie dominuje, argumentujemy, że giełdy finansowe powinny stosować częste aukcje zbiorcze: jednolite aukcje cenowe przeprowadzane, na przykład, co dziesiątą część sekundy. To znaczy, czas powinien być traktowany jako dyskretny, a zlecenia powinny być przetwarzane w aukcji zbiorczej zamiast szeregowo. Nasza argumentacja składa się z trzech części. Po pierwsze, wykorzystujemy dane z bezpośrednich źródeł na poziomie milisekund z giełd, aby udokumentować szereg stylizowanych faktów dotyczących tego, jak działa rynek ciągły w horyzontach czasowych wysokiej częstotliwości: (i) korelacje całkowicie się załamują; co (ii) prowadzi do oczywistych mechanicznych możliwości arbitrażu; oraz (iii) konkurencja nie wpłynęła na wielkość ani częstotliwość możliwości arbitrażu, tylko podniosła poprzeczkę, jak szybko trzeba być, aby je uchwycić. Po drugie, wprowadzamy prosty model teoretyczny, który jest motywowany i pomaga wyjaśnić fakty empiryczne. Kluczowym spostrzeżeniem jest to, że oczywiste mechaniczne możliwości arbitrażu, takie jak te obserwowane w danych, są wbudowane w projekt rynku — przetwarzanie w czasie ciągłym w sposób szeregowy implikuje, że nawet symetrycznie obserwowana publiczna informacja tworzy zyski arbitrażowe. Te zyski szkodzą dostarczaniu płynności i wywołują niekończący się społecznie marnotrawny wyścig zbrojeń o szybkość. Na koniec pokazujemy, że częste aukcje zbiorcze bezpośrednio rozwiązują wady ciągłej książki zleceń. Dyskretny czas zmniejsza wartość drobnych przewag prędkości, a aukcja przekształca konkurencję na szybkość w konkurencję na cenę. W konsekwencji, częste aukcje zbiorcze eliminują mechaniczne zyski arbitrażowe, zwiększają płynność dla inwestorów i zatrzymują wyścig zbrojeń w handlu wysokiej częstotliwości.