W projektowaniu gier wojennych masz cztery główne typy map. Typ mapy, który wybierzesz, zależy od ustawienia i skali twojej gry. Pierwsze to heksy. Najczęściej spotykane w klasycznych grach wojennych. Oferują maksymalny możliwy wybór ruchu (każda jednostka może poruszać się w 6 różnych kierunkach), a jednocześnie są wizualnie łatwe do zrozumienia. Siatka kwadratowa jest podobna, ale używana jest rzadziej niż heksy - kwadraty oferują tylko 4 kierunki, a nie 6, chyba że pozwolisz na ruch po przekątnej. Ale jeśli pozwolisz na ruch po przekątnej, masz ten dziwny efekt, gdzie tak samo łatwo jest przejść mapę po przekątnej, jak w linii prostej - geometrycznie wydaje się to błędne. Sugerowałbym, że heksy są niezbędne w grach na poziomie taktycznym, gdzie potrzebujesz spójnej skali terenu i maksymalnej elastyczności ruchu. Ale jeśli używasz heksów, bądź ostrzeżony - większość ludzi postrzega to jako "poważną" grę wojenną, więc tracisz wielu potencjalnych klientów. Następnie mamy ruch obszarowy. Każda przestrzeń na mapie to nieregularny wielokąt o różnych rozmiarach i kształtach. Zazwyczaj te mapy odpowiadają geografii politycznej, np. w grze na poziomie strategicznym każdy kraj może być pojedynczą przestrzenią obszarową na mapie. Może być również używana do pokazania terenu w kreatywny sposób, np. gęsty teren oznacza wiele obszarów blisko siebie, podczas gdy drogi lub rzeki są długie i wąskie, otwarte pola to duże prostokąty itd. Te mapy zazwyczaj wyglądają ładniej niż heksy i często są używane w masowych grach sci-fi lub fantasy, aby uniknąć poważnego wyglądu heksów. Najlepiej sprawdzają się na poziomie strategicznym, a nie taktycznym czy operacyjnym - ale mogą nadal działać. Jeśli zdecydujesz się na ruch obszarowy, warto mieć dobrego grafika, ponieważ mapa stanie się artystycznym centrum gry. Zobacz War of the Ring. To gra osadzona w Śródziemiu Tolkiena, więc naturalnie chcesz, aby mapa Śródziemia wyglądała jak coś z książek. Potem masz ruch punktowy. To mój preferowany typ mapy, z trzech powodów. Po pierwsze, łatwiej jest ją stworzyć z punktu widzenia projektowania. Możesz łatwo nałożyć siatkę punktową na mapę rzeczywistego świata, na przykład. Po drugie, jest bardzo klarowna i skupia uwagę gracza tylko na kluczowych punktach, zamiast mieć wiele "pustych" przestrzeni na mapie, które nie są wykorzystywane. Po trzecie, pokazuje przestrzenną relację między miejscami w sposób, w jaki rzeczywiści dowódcy wojskowi (szczególnie przednowożytni) by je sobie wyobrażali. Nacisk kładziony jest na kluczowe punkty połączone siecią ścieżek. Tak więc, zasadniczo miasta i fortece połączone ścieżkami, drogami lub kolejami. Węzły i sieci. Szczególnie w planowaniu logistycznym, to jest sposób, w jaki często wyobrażane są operacje wojskowe. Z tego powodu uważam, że to najlepszy format dla gier na poziomie operacyjnym i całkiem dobry dla poziomu strategicznego. Jeszcze jedna rzecz do podkreślenia - jest funkcjonalnie identyczny z ruchem obszarowym, po prostu pokazuje połączenie między przestrzeniami bardziej bezpośrednio. Można przetłumaczyć mapę ruchu obszarowego na mapę punktową bez utraty jakichkolwiek znaczących decyzji dla graczy. Więc to naprawdę wybór estetyczny. Jedną z moich ulubionych map punktowych używanych w Virgin Queen - grafik Mark Mahaffey powiedział, że to jak "świat w umyśle Filipa II." Na koniec możesz wybrać całkowicie abstrakcyjną mapę. Jak karty ułożone w linii, lub po prostu żadnej mapy w ogóle. To może być w porządku, jeśli tworzysz grę, w której geografia fizyczna nie jest tak ważna, np. wojna cybernetyczna. Ale nie lubię abstrakcyjnych plansz i podejrzewam, że wielu innych graczy wojennych też ich nie lubi. Lubimy patrzeć na mapy. Lubimy planować rzeczy na mapach. Lubimy widzieć jednostki poruszające się po mapach. Jeśli jest inna warstwa abstrakcji, którą musimy sobie wyobrazić, zamiast ją zobaczyć, staje się znacznie trudniej zanurzyć się w świecie gry.