Mam teorię na temat tego, dlaczego indyjskie interakcje społeczne są tak napięte i transakcyjne, nawet wśród klasy średniej wyższej. Ludzie zawsze obwiniają kastę lub "kulturę", ale prawdziwa odpowiedź jest prostsza: panika ekonomiczna. Jesteś w kraju z PKB na osobę poniżej 3 tys. dolarów. Ciągle otaczają cię 95% populacji, dla których efektywne PKB na osobę prawdopodobnie wynosi połowę tej kwoty, więc jesteś visceralnie świadomy zwierzęcego istnienia, w które sam możesz wpaść w wyniku jednego lub dwóch złych lat lub jakiejś niefortunnej sytuacji finansowej. Co więcej, Indie nie są jakąś stagnacyjną gospodarką, w której twoja pozycja jest zasadniczo ustalona. Rzeczywisty PKB rośnie o 6,5-7% rocznie, co oznacza, że znaczna część struktury klasowej jest przetasowywana co kilka lat. Facet, który był twoim ekonomicznym rówieśnikiem w 2020 roku, może teraz jeździć Innova Crysta, podczas gdy ty wciąż utknąłeś z Baleno. Dlatego Europejczycy i Amerykanie czują się znacznie bardziej zrelaksowani w interakcjach ze sobą, zwłaszcza w podobnych przedziałach społeczno-ekonomicznych. Zachodnia Europa ledwo osiąga 1% wzrostu. Nawet USA, najszybciej rozwijająca się duża gospodarka rozwinięta, osiąga tylko 2,5% w dobrym roku. Sortowanie już się odbyło, a klasy są w dużej mierze skostniałe, przynajmniej w porównaniu do kraju rozwijającego się. Wszyscy mniej więcej znają swoją pozycję i nie zmienia się ona zbytnio ani zbyt szybko. Dlatego mogą sobie pozwolić na normalne interakcje, zamiast traktować każdą rozmowę jak ćwiczenie w zbieraniu informacji wywiadowczych. Indusi nie są niegrzeczni ani nie są obsesyjni na punkcie statusu z powodu jakiejś głębokiej wady kulturowej. Robią to lękliwie i podświadomie, nawigując w czasie rzeczywistym po klasach w najbardziej chaotycznym przewrocie gospodarczym, jakiego kiedykolwiek doświadczyła jakakolwiek duża cywilizacja, prawdopodobnie z wyjątkiem Chin w ciągu ostatnich 30 lat.